De Zaklamp, coaching binnen bedrijven.


Om een verandertraject aan te gaan zijn er een paar voorwaarden nodig. Een belangrijke is durf, lef. Het kunnen gaan staan in niet weten, onderzoeken en ontdekken.

een vraag van een team komt vanuit een verlangen of inzicht dat verandering noodzakelijk is. Ik vertrouw als coach op de kracht en flexibiliteit van de mens. Er is onderliggend altijd een verlangen naar  meer geluk en minder lijden, bij iedereen en dus bij ieder team ook.
Een belangrijke voorwaarde om te veranderen is dat je met elkaar de uitdaging aan durft en kunt vertrouwen op de gezamenlijke krachten en kwaliteiten van een team. Als je vanuit het perspectief van vandaag vooruit kijkt kun je alleen maar met jouw mogelijkheden, kennis en kaders kijken naar een gebied dat wellicht ook hele andere kwaliteiten vraagt. Dat wat er nog te ontwikkelen is. Oef dat is wel erg spannend.
Een coach kun je in een dergelijk proces zien als “de zaklamp”. Afhankelijk van de lichtsterkte kun je een stuk vooruit kijken. Kun je dan alles zien? Nee! Maar je kijkt samen wel een stuk verder dan zonder zaklamp. En met elke stap die je samen zet schijnt ook het licht weer wat verder. Zo ontvouwt het pad zich voor je. Oh… en dan zie je opeens obstakels en nieuw terrein. Dat vraagt antwoorden in dat moment (geen paniek zegt dan de coach, daar zijn we nog niet…) Nu is een onderzoekende houding en elkaar in de gaten houden voldoende. Steeds opnieuw stelt de coach de vraag waar gaan we heen en brengt iedereen in de groep bij het eigen leiderschap terug.
Je kunt begrijpen dat hoe sterker de lamp, hoe meer licht en hoe verder je ziet. Het is natuurlijk nog beter als de coach in staat is meer licht aan te doen zodat ieder van uit zijn of haar perspectief kan kijken naar het steeds completer wordende plaatje. Er is altijd een stuk verscholen dat buiten de lichtbundel valt. Dat ga je alleen zien door een stap te zetten, samen kom je steeds verder.
Het verandertraject begint met een verlangen. Daaruit volgt een plan. Vervolgens heb je het lef nodig om die eerste stap te zetten. Ook als je niet weet waar je precies terechtkomt. Je ziet immers steeds één stap vooruit.
Begrijp de richting… waar willen we heen. Waar staan we nu. Begin niet met trajecten, investeringen of oplossingen die elders werken… kijk, voel en onderzoek, wat is er hier in deze situatie op dt moment nodig. Doe dat samen en niet alleen!
Dat is onderweg de rol van de coach. De coach stelt de vragen die gesteld moeten worden. Ik kom je namelijk niet redden… Ik kijk mee met het licht dat vooruit straalt en stel de essentiële vragen en houd op die manier de focus vast.
1 Wat willen we bereiken, welke doelen zijn er?
2 Waar staan we met z’n allen? Wat is ieders individuele uitgangspositie.
3 Welke obstakels ervaar je op dit moment.
4 Wat is de eerste stap, en wat verwacht je daarbij?
5 Als we het inzicht hebben(overzicht kan ook) wat hebben we bij deze eerste stap geleerd?
Let op, elke stap is weer een eerste stap.
Een goede coach leert een manager zo door de afdeling(en) te lopen. Met vragen als waar staan jullie, waar lopen jullie tegenop. Wat heb je nodig en wat leerde jullie van wat je aan het doen bent. Welke stap gaan jullie zetten…. Wat is de uitwerking van de experimenten die jullie doen.
Een coach zal dus eerst de taal van de afdeling moeten leren… Begrijpen wat de individuele verwachtingen en gedachtenpatronen zijn en hoe deze mensen in leren. Dat is nodig om vervolgens te doorgronden hoe de gedachtepatronen binnen een afdeling zijn en wat de leerkansen, ontwikkelpotentie is.
Je kunt je wel voorstellen dat het niet comfortabel is om te zeggen: “ nou we stappen straks het donker in en we zien wel, vertrouw maar op mij”. Dat zal een groep niet motiveren om te veranderen. Het licht voelt natuurlijk veel veiliger. Dus hoe doe je dat. Hoe krijg je veranderingen ingezet? De coach moet kijken wat er gebeurd voor er een interventie plaatsvindt. Een team heeft vooral ook de gelegenheid nodig om te oefenen met nieuwe verworden vaardigheden of ideeën. Dat is nodig om de verandering te laten implementeren. Hersenen(neuronen) hebben nou eenmaal tijd nodig om te wennen. Tijd inbouwen is zeker een verantwoordelijkheid van de coach. Leren kost, proberen, oefenen en veiligheid om nieuwe vaardigheden te kunnen onderhouden.
Het pad wordt begaanbaar en veilig als er vanuit de comfortzone, waar er zekerheid is, geleid wordt naar een fase van leren en ontdekken. Daar is de begeleiding van groot belang. Dat daarna er nog een onbekend pad is geeft niet. De zaklamp schijn immers steeds een stukje verder.
Als ik nu vraag of het zinvol is om te investeren in een goede zaklamp…Wat zou dan jouw antwoord zijn?

Dit bericht is geplaatst in activiteit. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *